Obraz3

Trudności w jedzeniu u dzieci

DLACZEGO PRZEDSZKOLAK NIE CHCE JEŚĆ….

Przyczyny odmowy spożywania posiłków mogą być różnorodne. Przede wszystkim musimy pamiętać, że dzieci jedzą inaczej, niż dorośli. Duży wpływ na ich apetyt ma przede wszystkim naturalna zdolność odczuwania głodu i sytości.

Jedzenie stanowi jedną z najbardziej podstawowych czynności w naszym życiu. Szczególnie w żywieniu małych dzieci ważne jest nie tylko to, co znajduje się na talerzu, ale również sposób karmienia, atmosfera panująca przy stole, emocje dziecka czy sposób podania potrawy.

Zawsze należy uwzględnić możliwość występowania przemijających trudności w jedzeniu, które mogą się pojawić w początkowym okresie po przyjściu do przedszkola, jako przejaw trudności adaptacyjnych. W takim początkowym okresie często towarzyszy dziecku stres czy gorsze samopoczucie, które sprawia, że przedszkolak może jeść mniej. Wówczas takie zachowania zazwyczaj nie wymagają interwencji. Preferencje żywieniowe dzieci w poszczególnych etapach ich rozwoju mocno się zmieniają, co niewątpliwie ma olbrzymi wpływ na zainteresowanie dziecka jedzeniem oraz jego gotowość do poznawania nowych smaków czy potraw. To w jaki sposób dziecko będzie jadło w przyszłości w dużym stopniu zależy od warunków jakie mu stworzymy w dzieciństwie.

Co można zrobić, aby dziecko chętniej jadło?

Ważnym krokiem do zmiany preferencji żywieniowych u przedszkolaka jest spojrzenie na posiłki oczami dziecka i zadbanie o odpowiednią atmosferę podczas posiłków:

– posiłek powinien być przyjemnością, czymś naturalnym

– nigdy nie zmuszaj dziecka do jedzenia

– podawaj dziecku małe porcje

– zaakceptuj, że dziecko skończyło jeść

– zadbaj o miłą, przyjemną atmosferę – bez presji

– unikaj argumentów związanych z poczuciem winy.

– nie przedłużaj czasu trwania posiłku, jeżeli dziecko nie wykazuje już chęci jedzenia, lepiej zabrać jedzenie ze stołu, bez zbędnych komentarzy i emocji.

 – posiłek powinien trwać nie dłużej niż 20-25 minut

WYBIÓRCZOŚĆ POKARMOWA – niechęć do spożywania pokarmów o określonym smaku, zapachu lub konsystencji, specyficzny i trwały wzorzec zachowania, polegający na odmawianiu spożywania pokarmów, które nie należą do grupy preferowanej przez dziecko. Objawia się następująco:

– niewielka ilość spożywanych pokarmów

– wyselekcjonowane produkty

– niechęć do nowości

– dławienie się czy odruch wymiotny

SENSORYCZNE AWERSJE POKARMOWE – manifestują się u dziecka od najmłodszych lat (problem z karmieniem piersią, nieprawidłowy wzorzec ssania, niechęć do przyjęcia konkretnej pozycji w trakcie karmienia lub niechęć do bliskości z rodzicem również w trakcie karmienia). W przypadku nadaktywności na zapachy, pojawiają się awersyjne reakcje na pokarmy, które dziecku oferujemy lub na pokarmy spożywane przez otoczenie. Dziecko jest wyczulone na zapach. Może komentować, a nawet reagować odruchem wymiotnym, gdy poczuje nietolerowaną woń.

NADWRAŻLIWOŚĆ SŁUCHOWA sprawia, że dziecko unika produktów chrupkich, wydających w trakcie gryzienia intensywne dźwięki, ale może też omijać takie miejsca jak stołówka szkolna czy restauracja.

 

Jak zachęcić dziecko do jedzenia?

  • PRÓBOWANIE:

Pozwólmy dzieciom na udział w przygotowywaniach do posiłku, np. zaczynając od najprostszych czynności –  ustawianie krzeseł, nakrywanie do stołu itp. Im większa samodzielność, tym większa chęć do jedzenia. Umożliwiajmy dzieciom poznanie produktu spożywczego różnymi zmysłami, przed przygotowaniem posiłku. Dajmy dzieciom produkt do obejrzenia, powąchania, skosztowania lub wspólnie przygotujmy z niego prosty posiłek. Zajęcia praktyczne to przykłady aktywności, podczas których dzieci mają okazję poznawać jedzenie na różne sposoby. W ten sposób posiłek nie będzie kojarzył się tylko z obowiązkiem, ale również z odkrywaniem nowych smaków czy zapachów.

  • MODELOWANIE

Dzieci uczą się poprzez naśladowanie! Nie tylko opowiadajmy, co jest dobre dla zdrowia, ale również swoim postępowaniem dajmy dobry przykład. Zdecydowanie widok innych osób, jedzących ze smakiem, może poprawić apetyt dziecka.

Spożywajmy posiłek z dziećmi dając dobry przykład lub nie zniechęcajmy, gdy nie lubimy danej potrawy! Warto również dzielić się z dzieckiem swoim doświadczeniem, można opowiadać dzieciom, jak dawniej też nie lubiliśmy określonych smaków, a potem spróbowaliśmy i nam posmakowało. Dzieci, podobnie jak dorośli mają swoje określone preferencje smakowe i zapachowe czy sensoryczne, które zmieniają się w raz z upływem lat.

  • MOŻLIWOŚĆ WYBORU, SAMODZIELNOŚĆ

Im większa samodzielność, tym większa chęć do jedzenia. Podawanie posiłków w ramach tzw. „szwedzkiego stołu” często zwiększa wielkość spożywanych porcji. Tym bardziej, gdy podczas samodzielnego nakładania dzieci mają poczucie, że mogą nałożyć porcję taką jaką akceptują. Często zbyt duża porcja skutecznie zniechęca dziecko z trudnościami w jedzeniu. Zawsze lepiej kilka razy dokładać, niż nałożyć więcej, niż dziecko zje.

  • ZWIĘKSZANIE AKCEPTACJI NA NOWOŚCI

Omawiajmy różne produkty spożywcze pod względem smaku i konsystencji. Możemy porównać je do miłych skojarzeń lub znanych postaci bajkowych. Przykładowo, pasta z burakiem może być pastą księżniczki, a sos pomidorowy- przysmakiem spidermana. Tłumaczmy dzieciom nazwy potraw i składniki dania, które będzie spożywało. Wspólne oglądanie książek kucharskich poszerza zainteresowanie dzieci gotowaniem. Warto przygotować z dziećmi listę zakupów, polegające na rysowaniu produktów spożywczych, które należy zakupić i wspólnie wybrać się do sklepu.

 

Ewelina Kubiak, na podstawie webinaru ,, Trudności w jedzeniu u dzieci. Fakty, mity, wskazówki’’, mgr J. Krysiak, M. Talaga-Duma – famiga.pl oraz strony www.jedzzglowa.pl

 

Tagi: Brak tagów

Możliwość komentowania została wyłączona.